Novas

COMPETICION

12 Ago 2021

La forza galega de la Euskotren Liga

La forza galega de la Euskotren Liga

Derradeira fin de semana dunha tempada moi apaixonante

Malia seren as mesmas catro traiñeiras guipuscoanas a desputaren na Liga Euskotren dende hai tres tempadas (Hondarribia Bertako Igogailuak, Donostiarra Lacturale, Orio Orialki e Donostia Arraun Lagunak), a presenza de remeiras de outras provincias, e até de outras Comunidades Autónomas é a cada vez máis notorio, como por exemplo de Galiza.

A actual campioa, Orio Orialki, continúa a contar coas dúas remeiras que chegaron na tempada 2019; Vicky Piñeiro e Sandra Piñeiro. Donostiarra Lacturale, dende a pasada campaña conta con dúas deportistas de Galiza: Andrea Oubiña e Natalia Tubio. Donostia Arraun Lagunak, pola súa banda, contará con tres remeiras galegas. Cristina Simoes, que chegou na pasada campaña, Alejandra Rios e Laura Martínez, que van reforzar o equipo de cara o verán. As dúas últimas, chegan logo de remaren na pasada campaña en Hibaika na Liga ETE e realizaren a pretempada nos seus clubs natais. Esta será a súa primeira vez na Liga Euskotren.

Laura Martínez e Andrea Oubiña coinciden en que “en Galiza hai moi boa canteira, e mostra disto é que a cada vez se animen máis remeras a viren a Euskadi”. Pola súa parte, Tubio amósase “moi contenta ao ver excompañeiras en outros equipos, faime moita ilusión, aínda que agora sexamos rivais”. Na cantidade tamén inciden Sandra Piñeiro e Cristina Simoes, pero esta ocasión sen concretaren a procedencia, “cantas máis remeiras sexamos, o nivel da competición tamén subirá, polo que é bo que a xente se anime a remar”, afirman.

Nótaselles a todas a ilusión de estaren na antesala dunha nova tempada, mais non por isto esquecen o traballo que hai detrás, así como o sacrificio que conleva. Por exemplo, Sandra Piñeiro asegura “estar soa para remar. Deixas a túa casa, e aínda que aquí fagas a túa vida, sacrificas as 24 horas do día para remar e dares o mellor de ti”. A súa compañeira de traiñeira Vicky asegura que “as galegas deixamos moito atrás por estarmos aqui. Estamos nunha liga moi competitiva, é un dos apoios para seguirmos a traballar”.

Cristina Simoes, que leva seis anos fóra de Galiza, está máis “afeita” a se afastar da familia e as amizades. Aínda así, é consciente de as súas compañeiras teren a favor a proximidade do “apoio das súas familias, de amizades… dache un punto de confianza”. Ademais, afirma, que o que está a vivir co remo, “non o teño vivido con ningún outro deporte. Ao final fas das túas compañeiras o teu círculo de apoio, e iso é moi gratificante”. 

Simoes, canda o resto das súas compañeiras, realizou a pretempada en Donostia incluída a tempada de bateis e traiñeiriñas. Pola súa banda, Alejandra realizábaa no Caramiñal, e Laura en Ribeira. As dúas, dende a distancia, son conscientes do hándicap que teñen. “Pola Covid-19, non puidemos subir tanto como nos gustaría co equipo. Estamos un pouco a cegas, mais estamos con vontade de coñecer o equipo, o adestrador … sabemos que todo sairá ben” afirma Laura. Pola súa banda, Alejandra, agradecía poder realizar as tempadas de competición, “temos a mochila de traballo realizado para a tempada de traiñeiras. Non é o mesmo estarmos todo o inverno a facer traballo no ergómetro”, engade. En Donostia, Cristina Simoes asegura estar “desexando que veñan as compañeiras”. 

Todas están con vontade de que chegue a primeira fin de semana de xullo, cando Natalia e o resto de patroas terán que coller a estacha por primeira vez na tempada. O destino quixo que sexa en Galiza, coa desputa da IV Bandeira Cidade da Coruña. A patroa de Donostiarra asegura que, aínda “non sendo a miña cidade, para os galegos é a nosa casa. Esta é unha regata á que os nosos teñen máis fácil asistir”. 

Para rematar, todas coinciden en que o remo é un deporte de constancia, tal e como asegura Oubiña, “o camiño é longo, mais con esforzo e traballo, todo chega”. Por isto, animan a todas as mozas que queiran probar o remo. Aínda, a aquelas que teñan a oportunidade de iren ao País Vasco, tamén as animan a daren o salto, dado que “se che sae ben, xenial, e se non, tes outra cousa que aprender, mais o "non" xa o vas ter”, sinala Sandra.
 

Voltar